Soms gebeurt het niet ineens.
Niet in één grote gebeurtenis. Niet in één moment waarop alles instort.
Maar langzaam.
Zo langzaam, dat je pas later beseft hoe ver je eigenlijk van jezelf verwijderd bent geraakt.
Dat je doorgaat terwijl je moe bent. Dat je zorgt terwijl je eigenlijk leeg bent. Dat je blijft dragen terwijl je lichaam steeds harder probeert duidelijk te maken dat het niet meer gaat.
Veel vrouwen denken op zo’n moment:
ik ben mezelf kwijt.
En eerlijk? Dat dacht ik ook.
Toen mijn lichaam het overnam
Bij mij kwam er een moment waarop mijn lichaam letterlijk stopte.
Een rolstoel. Een revalidatietraject. Gedwongen stilstand.
En ergens in die stilte kwam een vraag naar boven die ik jarenlang had vermeden:
Wie ben ik… als ik niet meer kan doen?
Wie ben ik zonder zorgen? Zonder presteren? Zonder sterk zijn voor iedereen?
Jarenlang had ik geleefd vanuit doorgaan. Vanuit verantwoordelijkheid. Vanuit het gevoel dat ik nodig moest zijn.
Werken vanaf mijn vijftiende. Sterk zijn. Zorgen voor anderen. Me aanpassen. Mijn gevoelens inslikken. Mezelf kleiner maken.
En ergens onderweg was ik mezelf kwijtgeraakt in alles wat ik dacht te moeten zijn.
Of dat dacht ik tenminste.
Het moment waarop alles veranderde
Er was een moment dat ik op de bank zat. Hoodie over mijn hoofd. Ik keek naar Joost en zei:
“Hoor je dit?”
Hij zei: “Ik hoor niks.”
En ik zei: “Precies. Lekker hè.”
Voor het eerst in mijn leven was het stil.
Geen verwachtingen. Geen moeten. Geen presteren. Geen rennen.
En in die stilte voelde ik iets terugkomen wat ik al heel lang niet meer had gevoeld.
Mezelf.
Dat was het moment waarop ik begreep:
Misschien ben ik mezelf niet kwijt. Misschien ben ik mezelf vergeten.
En vergeten zijn betekent dat er iets wacht om herinnerd te worden.
Je bent niet kapot
Misschien herken jij jezelf hier ook in.
Misschien voel jij je moe. Leeg. Verdwaald. Alsof je jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt.
Maar misschien is er niets mis met jou.
Misschien heb je alleen te lang overleefd. Te lang gedragen. Te lang gezorgd. Te lang geleefd vanuit wat er van je nodig was.
En misschien mag jouw weg nu niet gaan over nóg harder zoeken naar wie je moet worden.
Maar juist over langzaam terugkeren naar wie je onder alles altijd al was.
🤍
Mijn boek
Veel van deze lagen komen ook terug in mijn boek:
Ik was mezelf niet kwijt — een vrouw die zichzelf herinnerde.
Een boek over:
- het lichaam dat blijft spreken
- patronen die zichtbaar worden
- de moeder- en vaderwond
- het innerlijke kind
- en de weg terug naar jezelf
Inclusief toegang tot Inner Alignment Space met begeleide Reizen naar binnen.
Reactie plaatsen
Reacties