Sommige vermoeidheid gaat dieper dan slaap.
Het is een moeheid die ontstaat wanneer je jarenlang hebt gedragen wat eigenlijk te zwaar was.
Altijd sterk zijn. Altijd doorgaan. Altijd voelen wat anderen nodig hebben.
En ergens onderweg vergeet je hoe het voelt om zelf gedragen te worden.
Veel vrouwen zijn niet alleen moe van wat ze doen.
Ze zijn moe van wie ze denken te moeten zijn.
De vrouw die altijd sterk is
Misschien herken je dat.
Dat mensen vaak zeggen: “Jij redt je wel.” “Jij bent sterk.”
En misschien bén je dat ook.
Maar sterk zijn betekent niet dat iets geen pijn doet.
Soms betekent het alleen dat je hebt geleerd om door te gaan terwijl je eigenlijk al over je grenzen heen bent.
Veel vrouwen dragen stil.
Zonder dat iemand echt ziet hoeveel energie het kost.
Het lichaam vergeet niets
Wat je jarenlang inslikt, verdwijnt niet zomaar.
Het lichaam onthoudt.
De spanning. De alertheid. Het aanpassen. Het niet voelen.
En op een dag begint het lichaam steeds harder te fluisteren:
ik kan niet meer.
Niet om je tegen te werken. Maar omdat jouw systeem verlangt naar rust.
Naar veiligheid. Naar zachtheid.
Misschien hoef je niet alles alleen te dragen
Misschien mag je langzaam gaan voelen:
ik hoef niet altijd degene te zijn die alles overeind houdt.
Misschien mag je leren ontvangen. Rusten. Zakking toelaten.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat ook jij een plek verdient waarin je niet hoeft te overleven.
Mijn boek
Veel van deze lagen komen ook terug in mijn boek:
Ik was mezelf niet kwijt — een vrouw die zichzelf herinnerde.
Een boek over:
- het lichaam
- overleven
- innerlijke patronen
- het zenuwstelsel
- en thuiskomen in jezelf
Inclusief toegang tot Inner Alignment Space met begeleide Reizen naar binnen.
Reactie plaatsen
Reacties